پرهیز از خشونت و بد زبانی وبدرفتاری
394 بازدید
تاریخ ارائه : 4/27/2015 12:13:00 PM
موضوع: اخلاق و عرفان

قال رسول الله (ص) أمسِکْ لِسانَکَ؛ فإنّها صَدَقَةٌ تَصَّدَّقُ بها على نَفسِکَ؛

زبانت را نگه‏دار که حفظ زبان، صدقه‏‌اى است که با آن، براى جانت صدقه مى‌‏دهى .

کافی: ج 2

پرهیز از خشونت و بد زبانی وبدرفتاری

در اسلام و آیین محمدی صلی الله علیه و آله وسلم  از فحش وناسزا و اهانت و بی ادبی  نهی شده است  (البته کسانی را که خدا  وپیامبر ص واهل بیت علیهم السلام  لعن ونفرین کرده  به عنوان فحش وناسزا محسوب نمی شود که در جای خود بحث وبررسی شده است) . خدا و پیامبر  ص  واهلبیت علیهم السلام مردم را به ادب  و  ونزاکت سخن و خوش رفتاری وخوش اخلاقی  و ...دعوت فرموده . روی این جهت در آیین محمدی ص و آیین قرآن کریم واسلام عزیز ، از  بدزبانی و دشنام حتی نسبت به دشمنان نهی شده است.  وبسیار شایسته است که انسان در برابر اهانت و فحش وناسزای دیگران از خود خویشتن داری نشان دهد  مگر  موارد خاص که راهکار شرعی  وعقلی واخلاقی خود را دارد .در این رابطه آیات وروایاتی وارد شده است که به برخی از آنها اشاره می گردد:


فَبِما رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَ لَوْ کُنْتَ فَظًّا غَلیظَ الْقَلْبِ لاَنْفَضُّوا مِنْ حَوْلِک؛‏.....
پس تو به لطف و رحمت الهى با آنان نرمخو شدى، و اگر درشتخوى و سختدل بودى بى‏شک از گرد تو پراکنده مى‏شدند. پس از ایشان درگذر و برایشان آمرزش بخواه و با آنان در کار [جنگ‏] مشورت کن، و چون تصمیم گرفتى بر خدا توکّل کن، همانا خدا توکّل کنندگان را دوست مى‏د

سوره آل عمران آیه 159.


**"فظّ" خشونت در کلام و تندى و زنندگى‏ در زبان است.



فَاصْبِرْ کَما صَبَرَ أُولُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُل


پس صبر کن آن گونه که پیامبران «اولو العزم» صبر کردند.
فَاصْبِرْ صَبْراً جَمیلاً
پس صبر جمیل پیشه کن.

سوره معارج آیه 5

وَ اصْبِرْ عَلى‏ ما یَقُولُونَ وَ اهْجُرْهُمْ هَجْراً جَمیلا؛

در برابر آنچه (دشمنان) مى‏گویند شکیبا باش و به شیوه ای  شایسته از آنان دورى گزین‏.سوره مزّمِّل آیه 10

در آیات مورد اشاره در بالا  رسول خدا را به صبر و تحمل در برابر بد اخلاقی ها و بد زبانی ها وکج رفتاری های کافران و مشرکان و منافقان دعوت کرده و از مقابله به مثل باز می دارد.


  در روایت آمده است که  امام حسن علیه السلام توصیف رسول خدا را از دایی خود هند ابن ابی هاله جویا شد . او گفت:


َکَانَ دَائِمَ الْبِشْرِ سَهْلَ الْخُلُقِ لَیِّنَ الْجَانِبِ لَیْسَ بِفَظٍّ وَ لَا صَخَّابٍ وَ لَا فَحَّاشٍ وَ لَا عَیَّابٍ وَ لَا مَدَّاحٍ یَتَغَافَلُ عَمَّا لَا یَشْتَهِی؛


بحار الانوار، چ هشتم، بیروت، و  ج 16، ص 152

او (پیامبر اکرم ص) پیوسته چهره ای گشاده و بشاش و خلقی نرم داشت و نه اهل فریاد بود و نه فحش و نه عیبگویی و چاپلوسی وتملق  و خود را از سخنانی که ناخوش داشت ، به نشنیدن می زد.


وقتی در جنگ صفین یاران امام به معاویه و یارانش دشنام دادند، امام خطاب به آنان فرمود:
رسول خدا فرمود:
إِنَّ اللَّهَ حَرَّمَ الْجَنَّةَ عَلَى کُلِّ فَحَّاشٍ بَذِی‏ءٍ قَلِیلِ الْحَیَاءِ لَا یُبَالِی مَا قَالَ وَ لَا مَا قِیلَ لَه؛
خداوند بهشت را بر هر بد زبان فحش دهنده و کم حیا که برایش اهمیت ندارد چه می گوید و به او چه می گویند، حرام کرده است.

الکافی ج2  ص 323.

تنظیم متن از سید اصغر سعادت میر قدیم

***************************************************

هند بن ابی هاله (هند بن هند بن ابی هاله) [1] از قبیله بنی اسد و از گروه تیمم است، پدرش ابو هاله حلیف بنی عبدالدار و مادرش خدیجه (کبری) بنت خویلد همسر رسول خدا صلی الله علیه و آله بوده [2] و لذا او را «هند بن خدیجه» نامیده و ربیب رسول خدا صلی الله علیه و آله و برادر مادری فاطمه زهرا علیهاالسلام می‏باشد.
هند از اصحاب رسول خدا صلی الله علیه و آله و در غزوه‏های بدر، احد و دیگر جنگ‏های صدر اسلام شرکت نمود. [3] به نقل مفید، او پس از قتل عثمان، با امیرالمؤمنین علیه‏السلام بیعت کرد که تا پای جان از ولایت و خلافت آن حضرت دفاع نماید. [4] شیخ طوسی او را در زمره شیعیان و اصحاب امیرالمؤمنین علیه‏السلام به شمار آورده است. [5] .
هند جزو فرماندهان نیروی چهار هزار نفری بود که از کوفه به ذی قار آمدند تا حضرت علی علیه‏السلام را در جنگ جمل یاری نمایند. [6] .
او در این جنگ در حالی که قصد پی کردن شتر عایشه را داشت به دست ابن یثربی به شهادت رسید.
در عظمت و شخصیت هند جملی همین بس که امیرالمؤمنین علی علیه‏السلام در نامه‏ای که به خواهرش «ام هانی» نوشت بشارت پیروزی خود را بر طلحه و زبیر یادآور شد و در آن نامه از شهدای بزرگ سپاه خود از جمله: هند جملی، زید بن صوحان و برادرش سیحان بن صوحان و علباء بن هیثم یاد کرد و برای آنان طلب رحمت نمود. [7] .

پی نوشت ها:
[1] اسد الغابه، ج 5، ص 73؛ و احتمال می‏رود که او همان «هند بن عمرو جملی» است که در کتاب‏های تاریخ به این‏نام یاده شده و مطالبی درباره آن نقل کرده‏اند.
[2] اسد الغابه، ج 5، ص 73؛ و احتمال می‏رود که او همان «هند بن عمرو جملی» است که در کتاب‏های تاریخ به این‏نام یاده شده و مطالبی درباره آن نقل کرده‏اند.
[3] تهذیب التهذیب، ج 9، ص 80.
[4] الجمل، ص 109.
[5] رجال طوسی، ص 61، ش 3.
[6] ر. ک: تاریخ طبری، ج 4، ص 488.
[7] الجمل، ص 397.

http://nasimemarefat.parsiblog.com/

وبگاه نسیم معرفت درخدمت شما