امام و امامت در کلام امام رضا علیه السلام
708 بازدید
تاریخ ارائه : 12/24/2014 1:28:00 PM
موضوع: اخلاق و عرفان

امام در کلام امام رضا علیه السلامامام کیست/ بیان نورانی امام رضا(ع) درباره صفت و فضائل امامشیخ صدوق در کتاب کمال الدین، معانى الأخبار، الأمالى و عیون اخبار الرضا(علیه السلام) روایت جامع و کاملى را از امام رضا(علیه السلام) درباره امامت نقل مى‌ کند .

کُنَّا مَعَ‏ اَلرِّضَا ع‏ بِمَرْوَ فَاجْتَمَعْنَا فِی اَلْجَامِعِ‏ یوْمَ اَلْجُمُعَةِ فِی بَدْءِ مَقْدَمِنَا فَأَدَارُوا أَمْرَ اَلْإِمَامَةِ وَ ذَکَرُوا کَثْرَةَ اِخْتِلاَفِ اَلنَّاسِ فِیهَا فَدَخَلْتُ عَلَى سَیدِی ع فَأَعْلَمْتُهُ خَوْضَ اَلنَّاسِ فِیهِ فَتَبَسَّمَ ع ثُمَّ قَالَ یا عَبْدَ اَلْعَزِیزِ جَهِلَ اَلْقَوْمُ وَ خُدِعُوا عَنْ آرَائِهِمْ إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ لَمْ یقْبِضْ‏ نَبِیهُ ص‏ حَتَّى أَکْمَلَ لَهُ اَلدِّینَ وَ أَنْزَلَ عَلَیهِ‏ اَلْقُرْآنَ‏ فِیهِ تِبْیانُ کُلِّ شَیْ‏ءٍ بَینَ فِیهِ اَلْحَلاَلَ وَ اَلْحَرَامَ وَ اَلْحُدُودَ وَ اَلْأَحْکَامَ وَ جَمِیعَ مَا یحْتَاجُ إِلَیهِ اَلنَّاسُ کَمَلاً فَقَالَ عَزَّ وَ جَلَّ مََا فَرَّطْنََا فِی‏ اَلْکِتََابِ‏ مِنْ شَیْ‏ءٍ وَ أَنْزَلَ فِی‏ حَجَّةِ اَلْوَدَاعِ‏ وَ هِیَ آخِرُ عُمُرِهِ ص‏ اَلْیوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ‏ اَلْإِسْلاََمَ‏ دِیناً وَ أَمْرُ اَلْإِمَامَةِ مِنْ تَمَامِ اَلدِّینِ وَ لَمْ یمْضِ ص‏ حَتَّى بَینَ لِأُمَّتِهِ مَعَالِمَ‏ دِینِهِمْ وَ أَوْضَحَ لَهُمْ سَبِیلَهُمْ وَ تَرَکَهُمْ عَلَى قَصْدِ سَبِیلِ اَلْحَقِّ وَ أَقَامَ لَهُمْ‏ عَلِیاً ع‏ عَلَماً وَ إِمَاماً وَ مَا تَرَکَ لَهُمْ شَیئاً یحْتَاجُ إِلَیْهِ اَلْأُمَّةُ إِلاَّ بَینَهُ فَمَنْ زَعَمَ‏ أَنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ لَمْ یکْمِلْ دِینَهُ فَقَدْ رَدَّ کِتَابَ اَللَّهِ‏ وَ مَنْ رَدَّ کِتَابَ اَللَّهِ‏ فَهُوَ کَافِرٌ بِهِ‏ هَلْ یعْرِفُونَ‏ قَدْرَ اَلْإِمَامَةِ وَ مَحَلَّهَا مِنَ اَلْأُمَّةِ فَیجُوزَ فِیهَا اِخْتِیارُهُمْ إِنَّ اَلْإِمَامَةَ أَجَلُّ قَدْراً وَ أَعْظَمُ شَأْناً وَ أَعْلَى مَکَاناً وَ أَمْنَعُ جَانِباً وَ أَبْعَدُ غَوْراً مِنْ أَنْ یبْلُغَهَا اَلنَّاسُ بِعُقُولِهِمْ‏ أَوْ ینَالُوهَا بِآرَائِهِمْ أَوْ یقِیمُوا إِمَاماً بِاخْتِیارِهِمْ‏ إِنَّ اَلْإِمَامَةَ خَصَّ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهَا إِبْرَاهِیمَ‏ اَلْخَلِیلَ ع‏ بَعْدَ اَلنُّبُوَّةِ وَ اَلْخُلَّةِ مَرْتَبَةً ثَالِثَةً وَ فَضِیلَةً شَرَّفَهُ بِهَا وَ أَشَادَ بِهَا ذِکْرَهُ‏ فَقَالَ‏ إِنِّی جََاعِلُکَ لِلنََّاسِ إِمََاماً فَقَالَ‏ اَلْخَلِیلُ ع‏ سُرُوراً بِهَا وَ مِنْ ذُرِّیَّتِی‏ قَالَ اَللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى لاََ یَنََالُ عَهْدِی اَلظََّالِمِینَ‏ فَأَبْطَلَتْ هَذِهِ اَلْآیَةُ إِمَامَةَ کُلِّ ظَالِمٍ‏ إِلَى‏ یَوْمِ اَلْقِیَامَةِ وَ صَارَتْ فِی اَلصَّفْوَةِ ثُمَّ أَکْرَمَهُ اَللَّهُ تَعَالَى بِأَنْ جَعَلَهَا فِی ذُرِّیَّتِهِ أَهْلِ اَلصَّفْوَةِ وَ اَلطَّهَارَةِ فَقَالَ‏ وَ وَهَبْنََا لَهُ‏ إِسْحََاقَ‏ وَ یَعْقُوبَ‏ نََافِلَةً وَ کُلاًّ جَعَلْنََا صََالِحِینَ `وَ جَعَلْنََاهُمْ أَئِمَّةً یَهْدُونَ‏ بِأَمْرِنََا وَ أَوْحَیْنََا إِلَیْهِمْ فِعْلَ اَلْخَیْرََاتِ وَ إِقََامَ اَلصَّلاََةِ وَ إِیتََاءَ اَلزَّکََاةِ وَ کََانُوا لَنََا عََابِدِینَ‏ فَلَمْ تَزَلْ فِی ذُرِّیَّتِهِ یَرِثُهَا بَعْضٌ عَنْ بَعْضٍ‏ قَرْناً فَقَرْناً حَتَّى وَرَّثَهَا اَللَّهُ تَعَالَى‏ اَلنَّبِیَّ ص‏ فَقَالَ جَلَّ وَ تَعَالَى إِنَّ أَوْلَى اَلنََّاسِ‏ بِإِبْرََاهِیمَ‏ لَلَّذِینَ اِتَّبَعُوهُ وَ هََذَا اَلنَّبِیُ‏ وَ اَلَّذِینَ آمَنُوا وَ اَللََّهُ وَلِیُّ اَلْمُؤْمِنِینَ‏ فَکَانَتْ‏ لَهُ خَاصَّةً فَقَلَّدَهَا ص‏ عَلِیّاً ع‏ بِأَمْرِ اَللَّهِ‏ تَعَالَى عَلَى رَسْمِ مَا فَرَضَ اَللَّهُ فَصَارَتْ فِی ذُرِّیَّتِهِ اَلْأَصْفِیَاءِ اَلَّذِینَ آتَاهُمُ اَللَّهُ اَلْعِلْمَ وَ اَلْإِیمَانَ‏ بِقَوْلِهِ تَعَالَى وَ قََالَ اَلَّذِینَ أُوتُوا اَلْعِلْمَ وَ اَلْإِیمََانَ لَقَدْ لَبِثْتُمْ فِی‏ کِتََابِ اَللََّهِ‏ إِلى‏ََ یَوْمِ اَلْبَعْثِ‏ فَهِیَ فِی وُلْدِ عَلِیٍّ ع‏ خَاصَّةً إِلَى‏ یَوْمِ اَلْقِیَامَةِ إِذْ لاَ نَبِیَّ بَعْدَ مُحَمَّدٍ ص‏ فَمِنْ أَیْنَ یَخْتَارُ هَؤُلاَءِ اَلْجُهَّالُ‏ إِنَّ اَلْإِمَامَةَ هِیَ مَنْزِلَةُ اَلْأَنْبِیَاءِ وَ إِرْثُ اَلْأَوْصِیَاءِ إِنَّ اَلْإِمَامَةَ خِلاَفَةُ اَللَّهِ وَ خِلاَفَةُ اَلرَّسُولِ ص‏ وَ مَقَامُ‏ أَمِیرِ اَلْمُؤْمِنِینَ ع‏ وَ مِیرَاثُ‏ اَلْحَسَنِ‏ وَ اَلْحُسَیْنِ ع‏ إِنَّ اَلْإِمَامَةَ زِمَامُ اَلدِّینِ وَ نِظَامُ‏ اَلْمُسْلِمِینَ‏ وَ صَلاَحُ اَلدُّنْیَا وَ عِزُّ اَلْمُؤْمِنِینَ إِنَّ اَلْإِمَامَةَ أُسُ‏ اَلْإِسْلاَمِ‏ اَلنَّامِی وَ فَرْعُهُ اَلسَّامِی بِالْإِمَامِ تَمَامُ اَلصَّلاَةِ وَ اَلزَّکَاةِ وَ اَلصِّیَامِ وَ اَلْحَجِّ وَ اَلْجِهَادِ وَ تَوْفِیرُ اَلْفَیْ‏ءِ وَ اَلصَّدَقَاتِ وَ إِمْضَاءُ اَلْحُدُودِ وَ اَلْأَحْکَامِ وَ مَنْعُ اَلثُّغُورِ وَ اَلْأَطْرَافِ اَلْإِمَامُ یُحِلُّ حَلاَلَ اَللَّهِ وَ یُحَرِّمُ حَرَامَ اَللَّهِ وَ یُقِیمُ حُدُودَ اَللَّهِ وَ یَذُبُّ عَنْ دِینِ اَللَّهِ‏ وَ یَدْعُو إِلَى سَبِیلِ رَبِّهِ بِالْحِکْمَةِ وَ اَلْمَوْعِظَةِ اَلْحَسَنَةِ وَ اَلْحُجَّةِ اَلْبَالِغَةِ اَلْإِمَامُ کَالشَّمْسِ اَلطَّالِعَةِ اَلْمُجَلِّلَةِ بِنُورِهَا لِلْعَالَمِ وَ هِیَ فِی اَلْأُفُقِ بِحَیْثُ لاَ تَنَالُهَا اَلْأَیْدِی وَ اَلْأَبْصَارُ اَلْإِمَامُ اَلْبَدْرُ اَلْمُنِیرُ وَ اَلسِّرَاجُ اَلزَّاهِرُ وَ اَلنُّورُ اَلسَّاطِعُ وَ اَلنَّجْمُ اَلْهَادِی فِی غَیَاهِبِ‏ اَلدُّجَى وَ أَجْوَازِ اَلْبُلْدَانِ وَ اَلْقِفَارِ وَ لُجَجِ‏ اَلْبِحَارِ اَلْإِمَامُ اَلْمَاءُ اَلْعَذْبُ عَلَى اَلظَّمَإِ وَ اَلدَّالُّ عَلَى اَلْهُدَى وَ اَلْمُنْجِی مِنَ اَلرَّدَى اَلْإِمَامُ اَلنَّارُ عَلَى اَلْیَفَاعِ اَلْحَارُّ لِمَنِ اِصْطَلَى‏ بِهِ وَ اَلدَّلِیلُ فِی اَلْمَهَالِکِ مَنْ فَارَقَهُ فَهَالِکٌ‏ اَلْإِمَامُ اَلسَّحَابُ اَلْمَاطِرُ وَ اَلْغَیْثُ اَلْهَاطِلُ وَ اَلشَّمْسُ اَلْمُضِیئَةُ وَ اَلسَّمَاءُ اَلظَّلِیلَةُ وَ اَلْأَرْضُ اَلْبَسِیطَةُ وَ اَلْعَیْنُ اَلْغَزِیرَةُ وَ اَلْغَدِیرُ وَ اَلرَّوْضَةُ اَلْإِمَامُ اَلْأَنِیسُ اَلرَّفِیقُ وَ اَلْوَالِدُ اَلشَّفِیقُ وَ اَلْأَخُ اَلشَّقِیقُ وَ اَلْأُمُّ اَلْبَرَّةُ بِالْوَلَدِ اَلصَّغِیرِ وَ مَفْزَعُ اَلْعِبَادِ فِی اَلدَّاهِیَةِ اَلنَّآدِ اَلْإِمَامُ أَمِینُ اَللَّهِ‏ فِی خَلْقِهِ وَ حُجَّتُهُ عَلَى عِبَادِهِ وَ خَلِیفَتُهُ فِی بِلاَدِهِ وَ اَلدَّاعِی إِلَى اَللَّهِ وَ اَلذَّابُّ عَنْ حُرَمِ اَللَّهِ اَلْإِمَامُ اَلْمُطَهَّرُ مِنَ اَلذُّنُوبِ‏ وَ اَلْمُبَرَّأُ عَنِ اَلْعُیُوبِ‏ اَلْمَخْصُوصُ بِالْعِلْمِ‏ اَلْمَوْسُومُ بِالْحِلْمِ‏ نِظَامُ اَلدِّینِ‏ وَ عِزُّ اَلْمُسْلِمِینَ‏ وَ غَیْظُ اَلْمُنَافِقِینَ وَ بَوَارُ اَلْکَافِرِینَ‏ اَلْإِمَامُ وَاحِدُ دَهْرِهِ لاَ یُدَانِیهِ أَحَدٌ وَ لاَ یُعَادِلُهُ عَالِمٌ‏ وَ لاَ یُوجَدُ مِنْهُ بَدَلٌ وَ لاَ لَهُ مِثْلٌ وَ لاَ نَظِیرٌ مَخْصُوصٌ‏ بِالْفَضْلِ کُلِّهِ مِنْ غَیْرِ طَلَبٍ‏ مِنْهُ لَهُ وَ لاَ اِکْتِسَابٍ بَلِ اِخْتِصَاصٌ مِنَ اَلْمُفْضِلِ اَلْوَهَّابِ فَمَنْ ذَا اَلَّذِی یبْلُغُ مَعْرِفَةَ اَلْإِمَامِ‏ أَوْ یمْکِنُهُ اِخْتِیارُهُ هَیهَاتَ‏ هَیهَاتَ ضَلَّتِ اَلْعُقُولُ وَ تَاهَتِ اَلْحُلُومُ وَ حَارَتِ‏ اَلْأَلْبَابُ‏ وَ خَسَأَتِ اَلْعُیونُ‏ وَ تَصَاغَرَتِ‏ اَلْعُظَمَاءُ وَ تَحَیرَتِ اَلْحُکَمَاءُ وَ تَقَاصَرَتِ‏ اَلْحُلَمَاءُ وَ حَصِرَتِ‏ اَلْخُطَبَاءُ وَ جَهِلَتِ اَلْأَلِبَّاءُ وَ کَلَّتِ اَلشُّعَرَاءُ وَ عَجَزَتِ اَلْأُدَبَاءُ وَ عَییتِ اَلْبُلَغَاءُ عَنْ وَصْفِ شَأْنٍ مِنْ شَأْنِهِ أَوْ فَضِیلَةٍ مِنْ فَضَائِلِهِ‏ وَ أَقَرَّتْ بِالْعَجْزِ وَ اَلتَّقْصِیرِ وَ کَیفَ یوصَفُ بِکُلِّهِ أَوْ ینْعَتُ بِکُنْهِهِ‏ أَوْ یُفْهَمُ شَیْ‏ءٌ مِنْ أَمْرِهِ أَوْ یوجَدُ مَنْ یقُومُ مَقَامَهُ وَ یغْنِی غِنَاهُ لاَ کَیفَ وَ أَنَّى وَ هُوَ بِحَیثُ اَلنَّجْمُ مِنْ یدِ اَلْمُتَنَاوِلِینَ وَ وَصْفِ اَلْوَاصِفِینَ فَأَینَ اَلاِخْتِیارُ مِنْ هَذَا وَ أَینَ اَلْعُقُولُ عَنْ هَذَا وَ أَینَ یوجَدُ مِثْلُ هَذَا أَ تَظُنُّونَ‏ أَنَّ ذَلِکَ یوجَدُ فِی غَیرِ آلِ اَلرَّسُولِ مُحَمَّدٍ ص‏ کَذَبَتْهُمْ‏ وَ اَللَّهِ أَنْفُسُهُمْ‏ وَ مَنَّتْهُمُ اَلْأَبَاطِیلَ فَارْتَقَوْا مُرْتَقًى‏ صَعْباً دَحْضاً تَزِلُّ عَنْهُ إِلَى اَلْحَضِیضِ أَقْدَامُهُمْ رَامُوا إِقَامَةَ اَلْإِمَامِ بِعُقُولٍ حَائِرَةٍ بَائِرَةٍ نَاقِصَةٍ وَ آرَاءٍ مُضِلَّةٍ فَلَمْ یزْدَادُوا مِنْهُ إِلاَّ بُعْداً قََاتَلَهُمُ اَللََّهُ أَنََّى یؤْفَکُونَ‏ وَ لَقَدْ رَامُوا صَعْباً وَ قَالُوا إِفْکاً وَ ضَلُّوا ضَلاََلاً بَعِیداً وَ وَقَعُوا فِی اَلْحَیرَةِ إِذْ تَرَکُوا اَلْإِمَامَ عَنْ بَصِیرَةٍ وَ زَینَ لَهُمُ اَلشَّیْطََانُ‏ أَعْمََالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ اَلسَّبِیلِ وَ کََانُوا مُسْتَبْصِرِینَ‏ رَغِبُوا عَنِ اِخْتِیارِ اَللَّهِ وَ اِخْتِیارِ رَسُولِ اَللَّهِ ص‏ وَ أَهْلِ بَیتِهِ‏ إِلَى اِخْتِیارِهِمْ وَ اَلْقُرْآنُ‏ ینَادِیهِمْ وَ رَبُّکَ یخْلُقُ‏ مََا یشََاءُ وَ یخْتََارُ مََا کََانَ لَهُمُ اَلْخِیرَةُ سُبْحََانَ اَللََّهِ‏ وَ تَعََالى‏ََ عَمََّا یشْرِکُونَ‏ وَ قَالَ عَزَّ وَ جَلَ‏ وَ مََا کََانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لاََ مُؤْمِنَةٍ إِذََا قَضَى اَللََّهُ وَ رَسُولُهُ‏ أَمْراً أَنْ یکُونَ لَهُمُ اَلْخِیرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ‏ اَلْآیةَ وَ قَالَ مََا لَکُمْ کَیفَ تَحْکُمُونَ‏ `أَمْ لَکُمْ کِتََابٌ‏ فِیهِ تَدْرُسُونَ `إِنَّ لَکُمْ فِیهِ لَمََا تَخَیرُونَ `أَمْ لَکُمْ أَیمََانٌ عَلَینََا بََالِغَةٌ إِلى‏ََ یَوْمِ اَلْقِیََامَةِ إِنَّ لَکُمْ لَمََا تَحْکُمُونَ `سَلْهُمْ أَیُّهُمْ بِذََلِکَ زَعِیمٌ‏ `أَمْ لَهُمْ شُرَکََاءُ فَلْیأْتُوا بِشُرَکََائِهِمْ إِنْ کََانُوا صََادِقِینَ‏ وَ قَالَ عَزَّ وَ جَلَّ أَ فَلاََ یتَدَبَّرُونَ‏ اَلْقُرْآنَ‏ أَمْ عَلى‏ََ قُلُوبٍ أَقْفََالُهََا أَمْ‏ طَبَعَ اَللََّهُ عَلى‏ََ قُلُوبِهِمْ‏ فَهُمْ لاََ یفْقَهُونَ‏ أَمْ‏ قََالُوا سَمِعْنََا وَ هُمْ لاََ یسْمَعُونَ‏ `إِنَّ شَرَّ اَلدَّوَابِّ عِنْدَ اَللََّهِ اَلصُّمُ‏ اَلْبُکْمُ‏ اَلَّذِینَ لاََ یعْقِلُونَ‏ `وَ لَوْ عَلِمَ اَللََّهُ فِیهِمْ خَیراً لَأَسْمَعَهُمْ وَ لَوْ أَسْمَعَهُمْ‏ لَتَوَلَّوْا وَ هُمْ مُعْرِضُونَ‏ أَمْ‏ قََالُوا سَمِعْنََا وَ عَصَییْنََا بَلْ هُوَ فَضْلُ اَللََّهِ یؤْتِیهِ مَنْ یشََاءُ وَ اَللََّهُ ذُو اَلْفَضْلِ اَلْعَظِیمِ‏ فَکَیفَ لَهُمْ بِاخْتِیارِ اَلْإِمَامِ وَ اَلْإِمَامُ عَالِمٌ لاَ یجْهَلُ وَ رَاعٍ لاَ ینْکُلُ مَعْدِنُ اَلْقُدْسِ وَ اَلطَّهَارَةِ وَ اَلنُّسُکِ وَ اَلزَّهَادَةِ وَ اَلْعِلْمِ وَ اَلْعِبَادَةِ مَخْصُوصٌ بِدَعْوَةِ اَلرَّسُولِ ص‏ وَ نَسْلِ‏ اَلْمُطَهَّرَةِ اَلْبَتُولِ‏ لاَ مَغْمَزَ فِیهِ فِی نَسَبٍ وَ لاَ یدَانِیهِ ذُو حَسَبٍ‏ فِی اَلْبَیتِ مِنْ‏ قُرَیشٍ‏ وَ اَلذِّرْوَةِ مِنْ‏ هَاشِمٍ‏ وَ اَلْعِتْرَةِ مِنَ‏ اَلرَّسُولِ ص‏ وَ اَلرِّضَا مِنَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَ‏ شَرَفُ اَلْأَشْرَافِ وَ اَلْفَرْعُ مِنْ‏ عَبْدِ مَنَافٍ‏ نَامِی اَلْعِلْمِ‏ کَامِلُ اَلْحِلْمِ مُضْطَلِعٌ بِالْإِمَامَةِ عَالِمٌ بِالسِّیاسَةِ مَفْرُوضُ اَلطَّاعَةِ قَائِمٌ بِأَمْرِ اَللَّهِ‏ عَزَّ وَ جَلَّ نَاصِحٌ لِعِبَادِ اَللَّهِ حَافِظٌ لِدِینِ اَللَّهِ إِنَّ اَلْأَنْبِیاءَ وَ اَلْأَئِمَّةَ ص‏ یوَفِّقُهُمُ اَللَّهُ‏ وَیؤْتِیهِمْ مِنْ مَخْزُونِ عِلْمِهِ وَ حِکَمِهِ مَا لاَ یؤْتِیهِ غَیرَهُمْ فَیکُونُ عِلْمُهُمْ فَوْقَ عِلْمِ أَهْلِ اَلزَّمَانِ فِی قَوْلِهِ تَعَالَى أَ فَمَنْ یهْدِی إِلَى اَلْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ یتَّبَعَ أَمَّنْ لاََ یهِدِّی‏ إِلاََّ أَنْ یهْدى‏ََ فَمََا لَکُمْ کَیفَ تَحْکُمُونَ‏ وَ قَوْلِهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى وَ مَنْ یؤْتَ اَلْحِکْمَةَ فَقَدْ أُوتِیَ خَیراً کَثِیراً وَ قَوْلِهِ فِی‏ طَالُوتَ‏ إِنَّ اَللََّهَ اِصْطَفََاهُ عَلَیکُمْ وَ زََادَهُ بَسْطَةً فِی اَلْعِلْمِ وَ اَلْجِسْمِ وَ اَللََّهُ یؤْتِی مُلْکَهُ مَنْ یشََاءُ وَ اَللََّهُ وََاسِعٌ عَلِیمٌ‏ وَ قَالَ‏ لِنَبِیهِ ص‏ أَنْزَلَ‏ عَلَیکَ‏ اَلْکِتََابَ‏ وَ اَلْحِکْمَةَ وَ عَلَّمَکَ مََا لَمْ تَکُنْ تَعْلَمُ وَ کََانَ فَضْلُ اَللََّهِ عَلَیکَ عَظِیماً وَ قَالَ فِی‏ اَلْأَئِمَّةِ مِنْ أَهْلِ بَیتِ‏ نَبِیهِ‏ وَ عِتْرَتِهِ وَ ذُرِّیتِهِ ص‏ أَمْ یحْسُدُونَ اَلنََّاسَ عَلى‏ََ مََا آتََاهُمُ اَللََّهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَینََا آلَ إِبْرََاهِیمَ‏ اَلْکِتََابَ وَ اَلْحِکْمَةَ وَ آتَینََاهُمْ مُلْکاً عَظِیماً `فَمِنْهُمْ مَنْ آمَنَ بِهِ وَ مِنْهُمْ مَنْ صَدَّ عَنْهُ وَ کَفى‏ََ بِجَهَنَّمَ سَعِیراً وَ إِنَّ اَلْعَبْدَ إِذَا اِخْتَارَهُ‏ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لِأُمُورِ عِبَادِهِ شَرَحَ صَدْرَهُ‏ لِذَلِکَ وَ أَوْدَعَ قَلْبَهُ ینَابِیعَ اَلْحِکْمَةِ وَ أَلْهَمَهُ اَلْعِلْمَ إِلْهَاماً فَلَمْ یعْیَ بَعْدَهُ‏ بِجَوَابٍ وَ لاَ یحَیرُ فِیهِ‏ عَنِ اَلصَّوَابِ فَهُوَ مَعْصُومٌ‏ مُؤَیدٌ مُوَفَّقٌ مُسَدَّدٌ قَدْ أَمِنَ مِنَ اَلْخَطَایا وَ اَلزَّلَلِ‏ وَ اَلْعِثَارِ یخُصُّهُ اَللَّهُ بِذَلِکَ لِیکُونَ حُجَّتَهُ عَلَى عِبَادِهِ وَ شَاهِدَهُ عَلَى خَلْقِهِ وَ ذََلِکَ فَضْلُ اَللََّهِ یؤْتِیهِ مَنْ یشََاءُ وَ اَللََّهُ ذُو اَلْفَضْلِ اَلْعَظِیمِ‏ فَهَلْ یقْدِرُونَ عَلَى مِثْلِ هَذَا فَیخْتَارُونَهُ أَوْ یکُونُ مُخْتَارُهُمْ بِهَذِهِ اَلصِّفَةِ فَیقَدِّمُونَهُ تَعَدَّوْا وَ بَیتِ اَللَّهِ‏ اَلْحَقَّ وَ نَبَذُوا کِتََابَ اَللََّهِ‏ وَرََاءَ ظُهُورِهِمْ کَأَنَّهُمْ لاََ یعْلَمُونَ‏ وَ فِی‏ کِتَابِ اَللَّهِ‏ اَلْهُدَى وَ اَلشِّفَاءُ فَنَبَذُوهُ وَ اِتَّبَعُوا أَهْوَاءَهُمْ فَذَمَّهُمُ اَللَّهُ وَ مَقَّتَهُمْ وَ أَتْعَسَهُمْ‏ فَقَالَ جَلَّ وَ تَعَالَى وَ مَنْ أَضَلُ‏ مِمَّنِ اِتَّبَعَ هَوََاهُ بِغَیرِ هُدىً‏ مِنَ اَللََّهِ إِنَّ اَللََّهَ لاََ یهْدِی‏ اَلْقَوْمَ اَلظََّالِمِینَ‏ وَ قَالَ‏ فَتَعْساً لَهُمْ‏ وَ أَضَلَّ أَعْمََالَهُمْ‏ وَ قَالَ‏ کَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اَللََّهِ وَ عِنْدَ اَلَّذِینَ آمَنُوا کَذََلِکَ یطْبَعُ اَللََّهُ عَلى‏ََ کُلِّ قَلْبِ مُتَکَبِّرٍ جَبََّارٍ وَ صَلَّى اَللَّهُ عَلَى‏ اَلنَّبِیِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ‏ وَ سَلَّمَ تَسْلِیماً کَثِیراً (اصول کافى جلد 1 صفحه: 283 روایة: 1)

ترجمه :

عبد العزیز بن مسلم گوید: ما در ایام على بن موسى الرضا (ع) در مرو بودیم، در آغاز ورود خود، روز جمعه در مسجد جامع گرد آمدیم و در موضوع امر امامت که مورد اختلاف فراوان مردم بود گفتگو کردیم و من شرفیاب حضور سید خود امام رضا (ع) شدم و بررسیهاى مردم را در امر امامت به عرض او رسانیدم، تبسمى کرد و فرمود: اى عبد العزیز، این مردم نادانند و از رأى و دین خود فریب خورده‏اند، به راستى خدا عز و جل جان‏ پیغمبر خود را نگرفت تا دین را براى او کامل کرد و قرآنى به او فرستاد که شرح هر چیز در آن است، حلال و حرام و حدود و احکام و آنچه مردم بدان نیاز دارند همه را در آن بیان کرده و فرموده (38 سوره انعام): «ما در این کتاب چیزى را فرو گذار نکردیم» در سفر حجة الوداع که آخر عمر پیغمبر بود نازل فرمود (3 سوره مائده): «امروز دین را براى شما کامل کردم و نعمت خود را بر شما تمام کردم و اسلام را براى شما پسندیدم، تا دین شما باشد» امر امامت از (کمال دین خ ل) تمام نعمت است.پیغمبر از دنیا نرفت تا براى مردم همه معالم دین آنها را بیان کرد و راه آنان را بر ایشان روشن ساخت و آنها را بر جاده حق واداشت و على (ع) را براى آنها رهبر و پیشوا ساخت و از چیزى که مورد نیاز امت باشد صرف نظر نکرد تا آن را بیان نمود، هر که گمان برد که خدا دینش را کامل نکرده کتاب خدا را رد کرده است و هر که کتاب خدا را رد کند کافر است بدان، آیا مى‏دانند قدر و موقعیت امامت را در میان امت تا اختیار و انتخاب آنان در آن روا باشد، به راستى امامت اندازه‏اى فراتر و مقامى والاتر و موقعى بالاتر و آستانى منیع‏تر و عمقى فروتر از آن دارد که مردم با عقل خود بدان رسند یا با رأى و نظر خود آن را درک کنند یا به انتخاب خود امامى بگمارند. امامت مقامى است که حضرت ابراهیم (ع) پس از آنکه مقام نبوت و خلت را پا بر جا کرد بدان رسید، این امامت سومین درجه و فضیلتى بود که خدایش بدان مشرف کرد و نامش را بوسیله آن بلند نمود و فرمود (124 سوره بقره): «بدرستى که من تو را براى مردم امام نمودم» خلیل از شادمانى بدان عرض کرد: «و از ذریه و نژاد من هم»؟خدا تبارک و تعالى فرمود: «عهد و فرمان من بدست ظالمان نخواهد رسید» این آیه امامت هر ظالمى را تا روز قیامت باطل کرد و آن را مخصوص برگزیدگان پاک ساخت. سپس خداى عز و جل او را گرامى داشت و امامت را در ذریه و نژاد برگزیده او نهاد و فرمود (72 سوره انبیاء): «اسحق و یعقوب را به او غنیمت بخشیدیم و همه را شایسته نمودیم و آنها را رهبرانى ساختیم که به دستور ما هدایت مى‏کردند و کارهاى خیر را به آنها وحى کردیم و بر پا داشتن نماز و پرداخت زکاة را و براى ما عابدان بودند» این امامت همیشه در ذریه او بود و از هم ارث مى‏بردند قرن به قرن تا پیغمبر (ص) رسید و خدا فرمود (68 سوره آل عمران): «به راستى سزاوارتر مردم به ابراهیم پیروان اویند و همین پیغمبر و کسانى که گرویدند و خدا ولى مؤمنان است» این مقام امامت به آن حضرت اختصاص داشت و به دستور خدا آن را به على (ع) واگذارد آنچنان که خداى تعالى آن را واجب کرده بود سپس به ذریه برگزیده او منتقل گردید که خدا به آنها علم و ایمان داده طبق گفته خداى عز و جل (56 سوره روم): «گفتند آن کسانى که به آنها علم و ایمان داده شد هر آینه در کتاب خدا ماندید تا روز قیامت و این روز قیامت است ولى شما ندانید» آنها فرزندان على (ع) هستند تا قیامت زیرا پس از محمد (ص) پیغمبرى نیست، این نفهمها چطور براى خود امام مى‏تراشند با آنکه امامت مقام انبیاء و ارث اوصیاء است، امامت خلافت از طرف خدا و رسول خدا و مقام امیر المؤمنین است و میراث حسن و حسین است.به راستى امامت زمام دین و نظام مسلمین و عزت مؤمنین است امامت بنیاد پاک اسلام و شاخه با برکت آن است، بوسیله امامت نماز و روزه و زکاة و حج و جهاد درست مى‏شوند، غنیمت و صدقات بسیار مى‏گردند، حدود و احکام اجرا مى‏شوند، مرزها و نواحى کشور مصون مى‏شوند، امام حلال و حرام خدا را بیان مى‏کند و حدود خدا را بر پا مى‏دارد و از دین خدا دفاع مى‏کند و با حکمت و پند نیک و دلیل رسا به راه خدا دعوت مى‏نماید، امام مانند آفتاب در عالم طلوع کند و بر افق قرار گیرد که دست و دیده مردم بدان نرسد، امام ماه تابنده، چراغ فروزنده، نور بر افروخته و ستاره رهنما در تاریکى شبها و بیابانهاى تنها و گرداب دریاها است، امام آب گوارائى است براى تشنگى و رهبر بحق و نجات بخش از نابودى است، امام چون تشنگى و رهبر بحق و نجات بخش از نابودى است، امام چون آتشى است بر تیه براى سرمازدگان و دلیلى است در تاریکى‏ها که هر که از آن جدا شود هلاک است. امام ابرى است بارنده، بارانى است سیل آسا، آفتابى است فروزان و آسمانى است سایه بخش و زمینى است گسترده و چشمه‏اى است جوشنده و غدیر و باغى است، امام امینى است یار و پدرى است مهربان و برادرى است دلسوز و پناه بندگان خدا است در موقع ترس و پیشآمدهاى بد، امام امین خداى عز و جل است در میان خلقش و حجت او است بر بندگانش و خلیفه او است در بلادش و دعوت‏کننده به سوى خداى عز و جل است و دفاع‏کننده از حقوق خداى جل جلاله است. امام کسى است که از گناهان پاک است و از عیوب بر کنار است، به دانش مخصوص است و به حلم و بردبارى موسوم، نظام دین است و عزت مسلمین و خشم منافقین و هلاک کفار، امام یگانه روزگار خود است، کسى با او برابر نیست و دانشمندى با او همسر نیست، جایگزین ندارد، مانند و نظیر ندارد، بدون تحصیل مخصوص به فضل و از طرف مفضل بدان اختصاص یافته، کیست که‏ بحق شناسائى امام برسد یا تواند او را انتخاب کند؟ هیهات هیهات، خردها در باره‏اش گمراهند و خاطرها در گمگاه، عقلها سرگردان و چشمها بى‏دید، بزرگان در اینجا کوچکند و حکیمان در حیرت و بردباران کوته‏نظر و هوشمندان گیج و نادان و شعراء لال و گنگ و ادباء درمانده و سخندانان بى‏زبان، شرح یک مقامش نتوانند و وصف یکى از فضائلش ندانند، همه به عجز معترفند، چگونه توان کنهش را وصف کرد و اسرارش فهمید؟ چطور کسى به جاى او ایستد و حاجت مربوط به او برآورد؟ نه، چطور؟ از کجا؟ او در مقام خود اخترى است که بر افروزد و از دسترس دست‏یازان و وصف واصفان فراتر است، انتخاب بشر کجا به این پایه رسد، عقل کجا و مقام امام کجا؟ کجا چنین شخصیتى یافت شود گمان برند که در غیر خاندان رسول (ص) امامى یافت شود؟خودشان تکذیب خود کنند، بیهوده آرزو برند و به گردنه بلند لغزاننده‏اى گام نهند که آنها را به نشیب پرتاب کند، خواهند به عقل نارساى خود امامى سازند و به رأى گمراه‏کننده خود پیشوائى پردازند، جز دورى از مقصود حق بهره نبرند، خدا آنها را بکشد تا کى دروغ گویند به پرتگاه در آمدند و دروغ بافتند و سخت به گمراهى افتادند و به سرگردانى گرفتار شدند، دانسته و فهمیده امام خود را گذاشتند و پرچم باطل افراشتند (28 سوره عنکبوت): «شیطان کارشان را برابرشان آرایش داد و آنها را از راه بگردانید با آنکه حق جلوى چشم آنها بود» از انتخاب خداى جل جلاله و رسول خدا (ص) روى برتافتند و به انتخاب باطل خویش گرائیدند با اینکه قرآن بدانها مى‏گوید: «پروردگار تو بیافریند آنچه خواهد و انتخاب کند آنها اختیارى در کار خود ندارند منزه است خدا و برتر است از آنچه شریک‏ او شمارند» خدا فرموده است (36 سوره احزاب): «براى هیچ مرد و زن با ایمان اختیارى در برابر حکم خدا و رسولش در امرى از امورش نیست» و فرموده است (36 سوره قلم): «چیست براى شما، چگونه قضاوت مى کنید (37) یا بلکه کتابى دارید که از آن درس مى‏خوانید (38) که حق دارید چه اختیار کنید (39) یا بر ما قسمتى دارید که امضاء شده و تا قیامت حق قضاوت دارید (40) بپرس کدامشان در این موضوع پیشوا است (41) یا براى آنها شریکانى است بیاورند شرکاى خود را اگر راست گویند». و خداى عز و جل فرموده است (24 سوره محمد): «آیا در قرآن تدبر نکنند یا قفل بر دل دارند یا خدا دلشان را مهر کرده و نمى‏فهمند» یا (20- 23 سوره انفال): «گویند مى‏شنویم و شنوائى ندارند* به راستى بدتر جانوران نزد خدا کَرها و گنگهائى‏اند که عقل ندارند* اگر خدا در آنها خیرى مى‏دانست به آنها شنوائى مى‏داد و اگر هم مى‏شنیدند پشت مى‏کردند و رو بر مى‏گردانیدند یا گویند شنیدیم و عمداً مخالفت کردیم بلکه آن فضلى است که خدا به هر که خواهد دهد خدا صاحب فضل بزرگ است»چگونه مى‏توانند امام اختیار کنند با آنکه باید امام شخصیتى باشد که: 1- دانا باشد و نادانى نداشته باشد. 2- راعى و سرپرستى باشد که شانه خالى نکند و نکول ننماید. 3- معدن قدس و طهارت و نور و زهد و علم و عبادت باشد. 4- مخصوص باشد به دعوت از طرف رسول خدا و از جانب او معین شود. 5- از نژاد فاطمه زهراء مطهره بتول باشد. 6- در نسب او تیرگى و گفتگو نباشد و از بالاترین خاندان در قبیله قریش و کنَگره رفیع بنى هاشم و عترت رسول اکرم و پسند خداى عز و جل باشد. 7- شرف اشراف و زاده عبد مناف باشد. 8- شکافنده حقائق علم و داراى مقام کامل بردبارى و حلم باشد. 9- مملو از معنویات امامت و داناى به تدبیر و سیاست باشد. 10- واجب الاطاعه باشد و به امر خدا قیام کند. 11- ناصح بندگان خدا و حافظ دین خداى عز و جل باشد.به راستى پیغمبران و امامان (ع) را خدا توفیق دهد و از مخزون علم و حکمت خود به آنها چیزها عطا کند که به دیگران ندهد و دانش آنها برتر از دانش همه اهل زمانهاى آنها است چنانچه خداى عز و جل فرماید (35 سوره یونس): «آیا کسى که رهبرى کند شایسته پیروى است یا کسى که نیازمند هدایت است، چه شده؟ شما چگونه قضاوت مى‏کنید» و (369 سوره بقره): «به هر که حکمت داده شد خیر بسیار داده شده و جز خردمندان یاد آور آن نباشند» و (247 سوره بقره) در باره طالوت فرماید: «براستى خدا او را بر شما برگزید و افزونى در علم و جسم داد، خدا به هر که خواهد ملکش را بدهد، خدا واسع و دانا است» و در باره پیغمبر خود فرموده (113 سوره نساء): «کتاب و حکمت را بر تو فرو فرستاد و آنچه نمى ‏دانستى تعلیمت داد و فضل خدا بر تو بزرگ است» و در باره خاندانش که از آل ابراهیم هستند فرمود (54 سوره نساء): «آیا حسد برند به مردم در آنچه خدا از فضل خود به آنها داده محققاً عطا کردیم به آل ابراهیم کتاب و حکمت را و به آنها بزرگى دادیم (55) برخى بدان ایمان داشته و برخى نداشته، دوزخ آتشى افروخته به قدر کفایت دارد». به راستى چون خدا بنده‏اى را براى اصلاح کار بندگان خود انتخاب کند به او شرح صدر عطا کند و در دلش چشمه‏هاى حکمت و فرزانگى بجوشاند و دانش خود را از راه الهام به او آموزد که در پاسخ هیچ سؤال و پرسشى در نماند و از حق و حقیقت سرگردان نشود، زیرا از طرف خداوند معصوم است و مشمول کمک و تأیید او است از خطا و لغزش و برخورد ناصواب در امان است، خدا او را بدین صفات اختصاص داده تا حجت بالغه بر هر کدام از خلقش باشد که او را درک کند، این فضل الهى است که به هر که خواهد عطا کند، و خدا صاحب فضل بزرگى است، آیا بشر قادر است که چنین امامى انتخاب کند یا منتخب آنها داراى چنین صفاتى بوده که آن را پیش انداخته‏اند بحق خانه خدا که تعدى کردند و قرآن را پشت سر انداختند، مثل اینکه مطلب را نمى‏دانند، هدایت و شفا در کتاب خدا است که پشت بدان دادند و پیرو هواى خود شدند و خدا آنها را نکوهید و دشمن داشت و بدبخت ساخت و فرمود (50 سوره قصص): «کیست گمراه‏تر از آنکه پیرو هوس خویش است، بى‏رهبرى از جانب خدا، به راستى خدا مردم ستمکار را هدایت نمى کند» فرمود (35 سوره غافر): «بزرگ است در دشمنى نزد خدا و آنها که که گرویدند، همچنان خدا بر دل هر متکبر جبارى مهر زند» و صلى الله على محمد و آله و سلم تسلیما کثیراً.منبع حدیث: کتاب "اصـــول کــافــی" جلد 1 » کتاب حجت‏ » باب نادر مخصوص و جامع در فضیلت و صفات امام‏ » حدیث شماره 1منابع دیگر حدیث :کمال الدین و تمام النعمة، ص 675 ـ 681؛ الأمالی شیخ صدوق، ص773 ـ 778؛ عیون اخبار الرضا(ع)، ج 2 ، ص 195 ـ 199؛ معانی الأخبار، ص 96 ـ 101.منبع ترجمه : ترجمه کمره ای : اصول کافی  جلد 2 صفحه : 117http://ahlolbait.com/893/


http://nasimemarefat.parsiblog.com/

وبگاه نسیم معرفت درخدمت شما