ادب چیست؟
60 بازدید
تاریخ ارائه : 8/16/2014 10:46:00 AM
موضوع: اخلاق و عرفان

وَ الْأَدَبُ خَيْرُ مِيرَاثٍ( بخشی از وصیتنامه علی ع به امام حسین ع . رجوع شود به تحف العقول)

**  ادب چیست؟

در زمان های قدیم به  مدرسه ادبستان می گفتند  معناش آن است که اولین سرمایه هرانسان ادب است. علی ع در وصیتنامه اش به امام حسین ع که در تحف العقول ذکر شده فرمود: وَ الْأَدَبُ خَیْرُ مِیرَاثٍ.همه ما چه رئیس جمهور باشیم وچه غلام وخدمتکار و... باید ادب داشته واین سرمایه را حفظ نماییم.شخصیت آدمی در ادب اوست .

آراستگی فرهنگی و اخلاقی ودینی وانسانی و رفتار و مشی بزرگوارانه  را ادب گویند.انسان باادب از فضائل انسانی والهی برخوردار است که در رفتار فردی واجتماعی او متبلور می شود.فضائل انسانی وتعالیم الهی وآسمانی وسخنان و سیره وروش انبیاء واهل بیت عصمت وطهارت علیهم السلام وکلمات نورانی قرآن کریم وسخنان وسلوک  بزرگان معنوی وعلمی از مصادیق بارز ادب است. پیغمبر اکرم ص در سخنی فرمود: پرورگارم مرا ادب فرمود.طبق روایات وارده ، ادب بالاترین  سرمایه برای  آدمی است.علم ودانش وفرهنگ وتعلیمات اسلامی ودینی که برگرفته از قرآن کریم وسخنان اهل بیت علیهم السلام است بهترین میراث برای همه می باشد وچه خوب وپسندیده می باشد که انسان همانگونه که به فکر مسائل مادی ورفاهی  فرزندانش بعد از خود می باشد وبرای آنها مال ودارایی  وثروت و... به ارث می گذارد سعی کند که برای مسائل روحی ومعنوی وتربیتی فرزندان خود اهمیت قائل شده ودر تربیت وتعلیم آداب دینی بخصوص  قرآن کریم وفرامین اهل بیت علیهم السلام برای آنها کوشا باشد تا از جمله کسانی باشد که طبق فرموده علی ع بهترین میراث را از خود بجا گذاشته باشد. یکی از مصادیق ادب ،اطاعت وفرمانبری از خداوند است. کسی که عبد وبنده صالح پروردگار باشد در واقع از ادب بندگی برخوردار است. کسانی که از مسیراطاعت و بندگی پرودگارشان منحرف هستند واز دستورات خداوند سرپیچی می کنند در حقیقت  اشخاص بی ادبی می باشند که بهره ولذتی از بندگی واطاعت ندارند. سردسته بی ادبان  ابلیس لعین است که با عصیان وتکبر وسر پیچیش از درگاه الهی رانده شد وبرای همیشه از عنایت ولطف پروردگار محروم گشت.

ازخداجوییم توفیق ادب    بی ادب محروم ماند از لطف رب

بی ادب تنها نه خود را داشت بد     بلکه آتش در همه آفاق زد

                                              جلال الدین ملّای رومی(مولوی)

سعادت